mânicilik
(isim, edebiyat)-
(isim, edebiyat) Duygu, dilek veya ince bir gözlemi çoğunlukla dört kısa dizede, ses benzerlikleriyle birbirine bağlayan halk şiirlerini söyleme, karşılıklı söyleyişlerde bu dizeleri seslendirme ve sözlü geleneği sürdürme işi.