aba

(isim) Yün iplikten dokunduktan sonra tokmakla dövülüp keçeleşmeye yakın bir sıklığa getirilen, dolgun, pürüzlü ve ağır dokuma; yağmura, rüzgâra ve soğuğa dayanıklı olduğundan eskiden çoban, köylü ve derviş giyiminde, uzun üstlük ve hırkaların yapımında yaygındı.

(isim) Bu dokumadan biçilip hazırlanan, çoğunlukla önü açık, bol ve dize ya da topuğa inen, yaka yerine düz bir kenarla biten eski tarz üstlük; köylüler, çobanlar ve yolcular onu öbür giyeceklerinin üzerine alarak soğuktan ve yağıştan korunurdu.

(sıfat) Dövme yünden biçilip hazırlanmış ya da dışı o dokumayla örtülmüş, bu yüzden pürüzlü, sert ve sıcak tutan (yelek, hırka, şalvar, heybe, minder ya da örtü); giyildiğinde ya da kullanıldığında gösterişsiz, dayanıklı ve kırsal bir yaşayışı çağrıştırır.

(isim) Tarikat yolcularının alçakgönüllülüğün ve dünya varlığına gönül bağlamamanın simgesi sayarak sırtına aldığı, sık dokulu, sert ve ağır yünden dikilmiş uzun üstlük; tasavvuf şiirinde yoksulluğun, gösterişsiz yaşayışın ve yola girişin de imgesidir.

(isim) Çobanların açık havada yağmurdan, kardan ve soğuktan korunmak amacıyla omuzlarına aldığı, keçeden ya da kalın yünden yapılmış kolsuz, geniş ve ağır üstlük; gerektiğinde yere serilip yatak, üstüne çekilip yorgan yerine de geçer.