abat
(sıfat, eskimiş)-
2.
(sıfat, eskimiş) Gönlü ferah, kaygıdan ve yoksunluktan uzak; geçim bakımından sıkıntısız, dileğine ermiş, iç dünyasında da sevinç ve huzur bulmuş; eski şiirde çoğunlukla aşk acısıyla yıkılmış, perişan düşmüş gönlün karşıtı olarak anılan.