atmaca — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 14 Ekim 2026, 02:12 (Türkiye saati)

Word
262
kaynak
37
tarihsel tanık
75.329
en eski kayıt
8. yy.

atmaca

Accipitridae ailesine ait, ağaçlık alanda ufak gövdesine göre iri gagasıyla serçe boyundaki ötücüleri ve kemiricileri yakalayan, kısa ve enli kanatları ile uzamış bacak ve kuyruğu sayesinde çevik uçabilen, av için eğitilebilen tür; akkuş (Accipiter nisus).

Atmaca, atmak fiilinden türetilmiş Türkçe bir yırtıcı kuş adıdır: Tietze sözü at- köküne fiilden ad yapan -ma ile küçültme eki -ca getirilerek kurulmuş sayar, Gülensoy da at-ma+ca çözümlemesini verir. Tietze adın, küçük bir av kuşu olan atmacanın ava atılmasıyla açıklandığını belirtir; Veled Çelebi de avcıların bu kuşu eliyle avın üzerine attığını yazar. Kâmûs-ı Türkî sözü atmak'tan getirir. Söz XIV. yüzyılda Süheyl ü Nev-bahâr'da tanıklanır, Meninski 1687'de atmaḡiæ yazımıyla kaydeder. Tietze -maca ile biten başka bir kuş adı bulunup bulunmadığını da sorar.

  1. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: atmaca
  2. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: atmaca
  3. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: atmaca
  4. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: atmaca

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).