ad (II) — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 14 Ekim 2026, 20:10 (Türkiye saati)

Word
351
kaynak
38
tarihsel tanık
95.017
en eski kayıt
8. yy.

ad (II)

Arapçadan alınma, bugün çoğunlukla "addetmek", "addolunmak" gibi birleşik fiillerde yaşayan; nesneleri birer birer ele alıp kaç tane olduklarını bulma ya da bir şeyi belli bir değerde, belli bir türden görüp öyle kabul etme eylemi; sayma, tadat.

Bu ad, Arapça ʿadd ‘sayma’ sözünden alınmıştır ve daha çok addetmek, addolunmak gibi birleşik fiillerde yaşar. Karaağaç sözü add biçiminde verir, ‘sayma’ ile ‘sanmak, tutmak’ anlamlarını kaydeder ve tek başına yazılan ad'ı da buna gönderir. Kâmûs-ı Türkî add'ı ‘sayı, sayma’ ve mecazen ‘tutma, sanma, itibar etme’ anlamlarıyla verir. Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde XVII. yüzyılda add etmek ile ad etmek aynı cümlede ‘saymak’ anlamında görülür. Daha eski tanıklar Ahmed-i Dâ'î Dîvânı'ndaki ‘add itmek ‘saymak’ söyleyişi ile Nevâyî'deki hadd ü ʿadd ‘sınır ve sayı’ ikilemesidir. Yazılışı yerli ad ‘isim’ ile aynı olsa da kökeni ayrıdır.

  1. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ʿadd
  2. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: ʿadd
  3. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: add ~ ad
  4. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: add
  5. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ad (add)

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).