el (I) — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 13 Ekim 2026, 16:29 (Türkiye saati)

Word
234
kaynak
35
tarihsel tanık
63.885
en eski kayıt
8. yy.

el (I)

Kolun bilekten parmak uçlarına kadar olan, tutmaya ve iş yapmaya yarayan bölümü; dest, pençe

Organ adı el, Eski Türkçede elig biçimiyle tanıklanan yerli bir sözcüktür. Clauson'a göre elig hem eli hem önkolu karşılar ve ilk kez VIII. yüzyılda Kül Tigin Yazıtı'nda geçer; Kaşgarlı da sözcüğü elig diye verir. Kısa el biçimi XIII. yüzyıldan başlayarak Harezm ve Kıpçak metinlerinde görülür, Eski Anadolu Türkçesinde Şeyyad Hamza'dan beri yerleşiktir; Gülensoy onu XI. yüzyılda Kutadgu Bilig'de de gösterir. Clauson el'i elig'in kısalması sayar, Tietze de el'i Eski Türkçe elig'e bağlar; Stachowski ile Starostin–Dybo–Mudrak ise Ortak Türkçe *el kökünü esas alıp elig'i ondan türetir. ‘Kez’, ‘oyun sırası’ ve ‘tutacak’ anlamları Kâmûs-ı Türkî'de kayıtlıdır.

  1. 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): elig
  2. 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: elig
  3. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: elig
  4. 13. yy. · Karahanlı Türkçesi: el ~ elig
  5. 13. yy. · Harezm Türkçesi: el
  6. 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: el
  7. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: el
  8. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: el
  9. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: elik ~ el ~ elg
  10. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: el
  11. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: el
  12. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: el
  13. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: el

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).