ben (III)
Teklik birinci kişiyi gösteren söz
Birinci tekil kişi zamiri ben, Türk dillerinin en eski ortak sözlerindendir. Clauson'a göre asıl biçim ben'dir; Oğuz dışındaki dillerde söz başındaki b- erken dönemde benzeşmeyle m-'ye dönmüş ve men yaygınlaşmıştır. Orhon yazıtlarında iki biçim yan yana görülür: Tonyukuk Yazıtı yalnız ben, Kül Tigin ve Bilge Kağan yazıtları yalnız men kullanır. XI. yüzyılda Kaşgarlı Mahmud Türklerin men, Oğuz, Kıpçak ve Suvarların ben dediğini kaydeder; Anadolu'da XIII. yüzyıldan beri ben kullanılır. Yönelme durumundaki baŋa (bana) eskiden beri kalın ünlülüdür. Oğuz kolunda bile Azerbaycan ve Türkmen Türkleri men derken ben biçimi Türkiye Türkçesi ile Gagavuzcada sürer.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): ben, men
- 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ben, men
- 9. yy. · Eski Türkçe (Orhon): ben, men
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: men (Oğuzca ben)
- 13. yy. · Harezm Türkçesi: ben, men
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ben
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: men
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ben ~ men
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: men ~ ben
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ben
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: ben
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ben
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ben