tek (II)
Sessiz, hareketsiz, uslu olan
‘Sessiz, kıpırtısız, uslu’ anlamındaki tek, çoğunlukla tek durmak ‘susmak, kıpırdamadan durmak’ kalıbıyla yaşayan eski bir Türkçe sözdür. Kaşgarlı Mahmud XI. yüzyılda _tek tur_ ‘sus’ buyruğunu Oğuzca olarak kaydeder; aynı dönemin Karahanlı Kur'an Tercümesi'nde de _tek turuŋlar_ ‘susun’ geçer. Söz Harezm, Kıpçak ve Çağatay metinlerinde tek/tik tur-, tek oltur- biçimleriyle sürer; Eski Anadolu Türkçesinde Yûnus Emre'de _tek tursam_, sonraki metinlerde dek durmak, dek oturmak yazımları görülür. Clauson ve Tietze bu sözü ‘yalnız’ anlamlı tek'ten ayrı bir kelime olarak ele alır.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: tek
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: tek ~ dek
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: tek ~ tik
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: tek ~ tik
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: tik
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: tek
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: tek
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: tek