ak
Karın ve sütün görünüşünde belirgin olan, ışığı güçlü biçimde yansıtan renk; beyaz.
Ak, Eski Türkçeden beri kullanılan Türkçe bir renk adıdır; Gülensoy ve Stachowski ana biçimi uzun ünlülü *āk diye verir. En eski tanıkları VIII. yüzyıl Orhon yazıtlarında 'ak at' anlamıyla, Uygurca Irk Bitig'de ak kısrak ve ak at olarak geçer. Clauson'a göre söz önce hayvan donunu anlatmış, sonra her türlü beyaz için kullanılmıştır; Kaşgarlı Mahmud 'her şeyin beyazı' anlamını Oğuzca sayar. Anlamı 'temiz, lekesiz, onurlu' (yüzü ak) ve 'iyi, uğurlu' (ak gün) yönlerine genişler. Daha eski kökeni tartışmalıdır: ÈSTJa'nın aktardığına göre K. Menges sözü Çinceden alıntı sayar, Stachowski bu olasılığı soru işaretiyle anar.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): aḳ
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ak ~ aḳ
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: aḳ
- 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: ak
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ak ~ ag
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: ak ~ aq
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: ak ~ ax
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: ak ~ aḳ
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: aḳ ~ ak
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ak ~ ag
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ak
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ak
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ak