kavak
Genellikle suya yakın alanlarda hızlı büyüyen, dik gövdeli ve yapraklarını mevsim sonunda döken ağaç. Bazı türlerinin odunu hafif kereste yapımında kullanılır; geniş yaprakları rüzgârda kolayca hareket eder.
Kavak Türkçe bir ağaç adıdır. Eren sözü kav kökü ve -(a)k ekiyle açıklar, adın ağacın kabuğunun kavlayıp dökülmesinden geldiğini açık sayar; Stachowski de sözü 'kabuk' anlamlı *kab köküne ve 'kabuğunu dökmek' anlamlı kavla- fiiline bağlar. Tietze ise sözü Çağataycadaki 'içi kof ağaç' anlamlı ḳavaḳ ile ilişkilendirir. En eski kayıtlar XIII. yüzyıl dolayındadır: Houtsma'nın yayımladığı Türkçe-Arapça sözlükte qawaq (sözlüğün tarihi Clauson'a dayanır), Yûnus Emre Dîvânı'nda kavaga 'kavağa' biçimi geçer (yüzyıl yaklaşık). Söz Rumcaya, Irak Arapçasına ve Farsçaya da geçmiştir.
- 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: qawaq
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: kavak
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ḳavaḳ ~ kavak
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ḳavaḳ
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: kawak ~ kavak
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: kavak
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: kavak