yılan
Sürüngenlerden, ayaksız, ince ve uzun olanların genel adı; yerdegezen, uzun hayvan
Yılan, Türk dillerinin hemen hepsinde yaşayan eski bir Türkçe addır ve kaynakların çoğunda 'sürünmek, kaymak' anlamlı bir yıl- köküne bağlanır: Gülensoy soru işaretiyle *yıl- ile -an ekini, Stachowski *jȳl-gan biçimini önerir; Räsänen, ÈSTJa ve EDA da sözü aynı kökle ilişkilendirir. Söz Irk Bitig'de geçer; Clauson Köktürk harfli bir yazıttaki yılan yılı kaydını da anar. On iki hayvanlı Türk takviminde yıllardan birinin adıdır; Kaşgarlı Mahmud ok yılan, soğan yılan gibi türleri de kaydeder.
- 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: yılan
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: yılan
- 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: yılan
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yılan ~ ılan
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: yılan
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yılan ~ ilan ~ ılan
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: yılan
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yılan
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: yılan
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: yılan
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yılan