orta — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 13 Ekim 2026, 14:32 (Türkiye saati)

Word
212
kaynak
35
tarihsel tanık
55.755
en eski kayıt
8. yy.

orta

Bir şeyin kenarlarından merkeze doğru yaklaşık olarak aynı uzaklıkta olan yer

Orta, Eski Türkçeden beri kesintisiz kullanılan yerli bir addır. Göktürk yazıtlarında ve Irk Bitig'de ortu biçimiyle geçer; _kün ortu_ ‘gün ortası’ hem öğleni hem güneyi, _tün ortu_ ‘gece ortası’ ise kuzeyi anlatır. Kaşgarlı ortu'yu Çiğil ağzına özgü sayar, otra'yı ise ortu'nun sesleri yer değiştirmiş biçimi olarak verir. Son ünlüsü a'ya dönmüş orta biçimi Karahanlı dönemi Kur'an çevirisinde görülmeye başlar; Harezm, Kıpçak ve Anadolu metinlerinde yerleşir. Stachowski sözcüğü ‘koymak, yerleştirmek’ anlamlı *or- köküne bağlar; bu daha derin çözümleme kesinleşmiş değildir.

  1. 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): ortu
  2. 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ortu, ortun
  3. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ortu ~ otra ~ orta
  4. 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: o:rta
  5. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: orta
  6. 14. yy. · Harezm Türkçesi: orta
  7. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: orta
  8. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: orta
  9. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: orta
  10. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: orta
  11. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: orta

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).