genel
Bir şeye veya bir kimseye özgü olmayıp onun bütün benzerlerini içine alan; umumi
Genel, Gülensoy'a göre gen ‘geniş’ sözüne -(e)l ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir sıfattır; Gülensoy tabanı Eski Türkçe keŋ'e bağlar, gen'in Anadolu ağızlarında yaşadığını kaydeder ve genelge, genellemek, genelleşmek, genellikle gibi türevleri sıralar. Aynı kaynak, gen'den -el- ekiyle kurulmuş genel- ‘genişlemek’ fiilini ayrı madde olarak verir. Tietze de Anadolu ağızlarındaki geŋel-/genel- fiilini gen'e -el- genişlemesinin getirilmesiyle açıklar ve eski bir Anadolu beytinden tanık verir. Sıfatın kendisi Kâmûs-ı Türkî'de yer almaz; incelenen kaynaklardaki en eski tarihli kullanımı Derleme Sözlüğü'nün 1963 tarihli cildindeki tanımlardır.
- 10. yy. · Eski Uygur Türkçesi: kéŋ
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: kiŋ
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: genel