uzun — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 15 Ekim 2026, 00:12 (Türkiye saati)

Word
378
kaynak
39
tarihsel tanık
98.133
en eski kayıt
8. yy.

uzun

İki ucu arasında fazla uzaklık olan; levent, maksi, kısa karşıtı

Uzun, Eski Türkçe uza- ‘uzamak, uzun olmak’ fiilinden -n ekiyle türemiş yerli bir sıfattır; Clauson, Tietze ve Starostin–Dybo–Mudrak bu türetmede birleşir, Stachowski de sözcüğü Ortak Türkçe *uz(-) köküne bağlar. İlk tanığı VIII. yüzyılda Tonyukuk Yazıtı'ndadır; Irk Bitig'deki uzun tonlug ‘uzun giysili’ deyimi ‘kadın’ anlamına gelir. Söz Eski Türkçeden bu yana Türk yazı dillerinin hepsinde aynı biçimle yaşar; Anadolu'da XIII. yüzyıldan beri tanıklanır ve uzak, uzamak ile aynı kökü paylaşır.

  1. 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): uzun
  2. 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: uzun ~ usun
  3. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: uzun
  4. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: uzun
  5. 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: uzun
  6. 14. yy. · Harezm Türkçesi: uzun
  7. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: uzun
  8. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: uzun
  9. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: uzun
  10. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: uzun
  11. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: uzun

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).