ayrıca
Ayrı olarak; başkaca, antrparantez
Ayrıca, ayrı sözüne zarf yapan -ca ekinin getirilmesiyle kurulmuştur; Tietze sözü ayru/ayrı maddesinin içinde ‘ayrı olarak, kendi başına’ anlamıyla verir ve -ca'lı zarflar arasında sayar. Tabanın kökeni de açıktır: Tietze ayrı'yı Eski Türkçe aḏrı'ya bağlar, Stachowski ise Ortak Türkçe *aδyr- ‘ayırmak’ fiilinin zarf-fiil biçimi *aδyru'dan getirir. Sözün bilinen en eski tanığı XIV. yüzyıl Anadolu mesnevisi Süheyl ü Nev-bahâr'dadır: _Dahı ayruca yirde yatmayasın_ ‘ayrı bir yerde de yatmayasın’. Kâmûs-ı Türkî ayrıca'yı ‘ayrı olarak’ karşılığıyla kaydeder.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ayruca
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ayruca
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ayruca
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ayrıca
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ayrıca