fazla — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 13 Ekim 2026, 16:29 (Türkiye saati)

Word
234
kaynak
35
tarihsel tanık
63.885
en eski kayıt
8. yy.

fazla

Gereğinden, alışılmıştan çok, aşırı olan; ziyade

Fazla, Arapça faḍla ‘artan kısım, artık’ sözcüğünden alınmıştır; Tietze, Stachowski ve Karaağaç bu kökende birleşir. Söz XIV. yüzyılda Kıpçak sahasında Gülistan Tercümesi'nde ‘artan kısım’ anlamıyla geçer; Anadolu'da Ahmed-i Dâ‘î'nin şiirlerinde ve Müntahab-ı Şifâ'da ‘artık, artakalan’ anlamıyla görülür; kesin tarihli ilk tanık 1451 tarihli Ferec ba'de'ş-Şidde'dedir. Tietze'ye göre ‘daha çok, ziyade’ anlamlı zarf kullanımı bu ‘artık’ anlamından gelişmiştir. Kâmûs-ı Türkî XIX. yüzyıl sonunda hem ‘artık, kalan miktar’ hem ‘gereksiz’ hem de zarf olarak ‘çok, gereksiz yere’ anlamlarını verir. Türkiye Türkçesinde fazladan, fazla gelmek gibi kalıplar da yerleşmiştir.

  1. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: fazla
  2. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: fażla
  3. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: fazla
  4. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: fażla
  5. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: fazla
  6. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: fazla

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).