dil (II)
→ gönül
Bu dil, Türkçe dil ‘ağızdaki organ’ ile yalnızca yazılışta buluşan, Farsçadan alınmış ‘yürek, gönül’ anlamlı bir sözcüktür; Tietze, Stachowski, Räsänen, Karaağaç ve Kâmûs-ı Türkî Farsça dil'i kaynak gösterir. Osmanlı şiir dilinde _dil-i mecrûh_ ‘yaralı gönül’ gibi Farsça tamlamalarla yaşamış, Stachowski tarafından eskimiş sözler arasında sayılmıştır. dilber, dilâver, dilara gibi Farsça birleşik sözcüklerin ilk ögesi de odur (Karaağaç). Türkçe metinlerdeki en eski tanığı Atebetü'l-Hakâyık'ın sonlarındaki bir beyitte geçen _riḳḳat-i dil_ tamlamasıdır.
- 12. yy. · Karahanlı Türkçesi: dil
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: dil
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: dil
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: dil
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: dil
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: dil