yasemin
Jasminum cinsine bağlı, çoğu türü kokulu çiçekler açan çalı veya sarılıcı odunsu bitki; ilgili: → çiçek.
Yasemin, Farsçadaki yāsamīn ~ yāsemen sözünden alınmıştır; Stachowski, Räsänen, Kâmûs-ı Türkî ve eski Osmanlıca sözlükler bu kökende birleşir. Söz Türkçede XIV. yüzyıldan başlayarak iki biçimle görülür: yâsemen Gülşehrî'nin Mantıku't-Tayr'ında ve Süheyl ü Nev-bahâr'da, yāsemīn ~ yasemin ise Gülistan Tercümesi'nde ve Müntahab-ı Şifâ'nın yasemin yağlı ilaç tariflerinde geçer. Meninski 1687'de jāsemīn, jāsemen, jāsemūn ve semen gibi değişkeleri tek başlıkta toplar. Türkiye Türkçesindeki yasemin, -īn'li biçimi sürdürür.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yâsemen ~ yāsemīn
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: yasemin
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: yāsemin ~ yāsemen
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: yâsemen ~ yâsemin
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: yāsemīn ~ yāsemen
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: yasemin
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yasemin