yetki
Resmî görev sınırları içinde karar alıp işlem yapabilmeyi sağlayan hukukî konum. Kaynağı yasa, sözleşme veya görevlendirme olabilir; hangi konuda kimlerin bağlayıcı adım atabileceğini belirler ve aşılması durumunda işlemin geçerliliği tartışılır; salahiyet.
Yetki, Gülensoy'a göre yetmek fiilinin kökü yét- ile -ki ekinden türemiş Türkçe bir addır; fiilin ‘erişmek, yeterli olmak’ anlamından bir işi yürütmeye yetecek hak kavramına geçildiği düşünülebilir (Bitigçi açıklaması). Gülensoy sözü bir görevi yasaların tanıdığı imkânlarla, belli şartlar altında yürütme hakkı diye tanımlar ve selâhiyet, mezuniyet ile karşılar. Kâmûs-ı Türkî ve Tietze sözü kaydetmez; Derleme Sözlüğü 1977'de bir ağız sözünü ‘yetki’ diye açıklar. Türevleri yetkili, yetkisiz, yetkisizlik ve yetkilendir-'dir.
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yetki