kullanma — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 18 Ekim 2026, 21:46 (Türkiye saati)

Word
1207
kaynak
41
tarihsel tanık
40.758
en eski kayıt
8. yy.

kullanma

Eldeki bir şeyi iş görür duruma sokup ondan belirli bir sonuç elde etme. Bir gereci çalıştırmak, bir imkândan faydalanmak veya bir yolu izlemek bu kapsamda yer alır; seçilen şeyin özellikleri ve ona başvurma şekli sonucun nasıl çıkacağını etkiler; istimal.

Kullanma, kullan- fiiline fiilden ad yapan -ma ekinin getirilmesiyle kurulmuştur. Fiil Tietze ve Gülensoy'a göre kul ‘köle’ adından +lan- ekiyle türemiştir; Tietze'nin Eski Anadolu Türkçesi tanıklarında kullan- ‘köle edinmek, köle gibi çalıştırmak’ anlamındadır, ‘bir şeyden yararlanmak, bir aracı işletmek’ anlamı bu ilk anlamdan gelişmiştir. Ad olarak kullanma, 1831'de Hindoğlu'nun sözlüğünde Fransızca emploi karşılığı olarak görülür; Kâmûs-ı Türkî onu ‘kullanmak işi’ diye kaydeder ve istimal, istihdam karşılıklarını verir.

  1. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: kullanma
  2. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: kullanma

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).