birçok
Tek tek sayılmayan, fakat az olmadığı açıkça anlaşılan sayıda varlığı gösteren belgisiz sıfat. Adın önüne gelerek topluluğun genişliğini gösterir; kesin nicelik bildirmediği için bağlama göre farklı büyüklükte kümeleri kapsar; bir dolu, sürü sepet, müteaddit.
Birçok, sayı adı bir ile çokluk bildiren çok sözlerinin birleşmesinden doğmuştur. Tietze sözcüğü bir maddesinde ele alır ve bir'i Eski Türkçe bir'e bağlar; Clauson da bir'in VIII. yüzyıl yazıtlarından beri kullanıldığını, zamanla belirsizlik bildiren bir öğeye dönüştüğünü gösterir. İki öğe XIV. yüzyılda Mantıku't-Tayr'da ayrı yazılmış olarak ‘birçok’ anlamında bir arada görülür: _Kanda kim bir çok tûtî göresin_. Tietze'nin en eski tanığı XX. yüzyıl başından bir çok seneler yazımıdır; sonraki metinlerde sözcük bitişik yazılır. Tietze'nin A. C. Emre'ye dayanarak aktardığına göre ardından gelen adın çoğul eki alması önce halk ağzında görülmüş, yazı diline sonradan girmiştir.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: bir çok
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: bir çok
- 20. yy. · Osmanlı Türkçesi: bir çok
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: birçok