yurt
Bir halkın hâkim olduğu, üzerinde yaşadığı, kültürünü oluşturduğu toprak parçası; el (III), il, dar (III), vatan
Yurt, VIII. yüzyıl Orhon yazıtlarından beri tanıklanan eski bir Türkçe sözdür, ama kökü ve iç yapısı çözülememiştir. İlk metinlerde ve Kaşgarlı Mahmud'da anlamı 'terk edilmiş konak yeri, ören' iken orta çağda bu olumsuz çağrışımı yitirip 'oturulan yer, mesken' ve 'ülke, vatan' anlamlarına genişlemiştir. Kıpçakçada 'konak, menzil' ve askerî terim olarak 'ordugâh' anlamları görülür. Söz Yakutça sūrt, Çuvaşça śurt gibi düzenli ses denklikleriyle bütün Türk dillerinde yaşar. Sözü yur- 'yürümek, göçmek' fiiline bağlayan Kononov önerisine Doerfer ses bakımından karşı çıkmıştır.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): yurt
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: yurt
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: yurt
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: yurt
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: yurt
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yurt
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: yurt
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: yurt
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: yurt
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yurt