bozukluk
Bir bütünün beklenen biçiminden, düzeninden veya işleyişinden sapmasıyla ortaya çıkan aksama; ilgili: → aksaklık.
Bozukluk, bozuk sıfatına -luk ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir addır; Gülensoy bozukluk'u bozuk'un türevleri arasında açıkça sayar. Bozuk da boz- fiilinden edilgen anlamlı sıfat yapan -(u)k ekiyle türemiştir (Tietze); Gülensoy'a göre Divanü Lugati't-Türk'te buzuk olarak geçer ve fiilin Orhon ve Uygur metinlerindeki biçimi buz-'dur. Söz XV. yüzyılda Nevâyî'nin eserlerinde buzuġluḳ biçimiyle ‘kargaşa, karışıklık’ anlamında görülür; XVII. yüzyıl Şecere-i Terâkime'de de bu anlamdadır. XIX. yüzyıl sözlükleri sözü ‘kokuşma’, ‘yıkım, bozgun’, ‘bozuk şeyin hâli, halel’ ve ‘ufak akçe’ anlamlarıyla kaydeder.
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: buzuġluḳ
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: bozuklık
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: bozukluk