açıkça
Söylenmek isteneni imaya, dolaylı anlatıma ya da örtük göndermeye başvurmadan, adını koyarak, dinleyenin ya da okuyanın hemen kavrayacağı ve yanlış yoruma yer bırakmayacak biçimde; saklamaya gerek duymadan, herkesin önünde.
Açıkça, açık sıfatına -ça ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir zarftır; Gülensoy sözü aç-ık+ça diye çözümler. Açık, aç- fiilinden -(ı)k ekiyle türemiştir: Tietze bu ekin geçişli fiillerden edilgen anlamlı sıfatlar yaptığını belirtir, yani açık ilk anda ‘açılmış olan’dır. Taban söz Eski Türkçeden beri açuk biçimiyle bilinir. ‘Gizlemeden, apaçık’ anlamı açık'ın kendisinde de görülür: Kâmûs-ı Türkî açık söylemek'i ‘sarahaten, âşikâre’ diye açıklar. -ça ekinin burada ‘biçimde, olarak’ anlamı verdiği düşünülebilir (Bitigçi açıklaması).
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: açıkça