şekil
→ biçim (II)
Şekil, Arapça šakl ‘biçim, görünüm’ sözcüğünden alınmıştır; Tietze, Stachowski, Räsänen ve Karaağaç bu kökende birleşir. Sözcük hem şekl hem şekil biçimiyle kaydedilir; ikinci hecedeki i'nin iki ünsüzle biten hecede ünlü türemesiyle doğduğu Bitigçi açıklamasıdır. Tarihsel Derlem'deki en eski tanık Yûnus Emre Dîvânı'ndadır (_reng ü şekl_); XIV. yüzyılda Garib-nâme'de, Kâbûs-nâme Tercümesi'nde ve Nehcü'l-Ferâdîs'te geçer; Tietze'nin en eski tanığı 1451 tarihli Ferec ba'de'ş-Şidde'deki _cūpān şeklinde_ ‘çoban kılığında’ kalıbıdır. Kâmûs-ı Türkî sözcüğe ‘biçim’, ‘resim, plan’, ‘tür’ ve geometri şekli gibi anlamlar verir.
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: şekl
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: şekl
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: şekl ~ şekil
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: şekl
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: şekil
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: şekl, şekil
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: şekil
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: şekil
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: şekil