en (II)
Hayvanlara veya eşyaya vurulan damga, işaret
Hayvanların kulağına vurulan damga anlamındaki en, eski ve yerli bir çoban sözcüğüdür. Ad olarak ilk kez XIV. yüzyıl Kıpçakçasında ‘koyun kulağındaki işaret’ diye kaydedilir; ondan türeyen ene- ‘kulağını keserek işaretlemek’ fiili ise daha eskidir ve Kaşgarlı Mahmud'da, XI. yüzyılda görülür. Bu fiil zamanla ‘iğdiş etmek’, sonra da ‘hadım etmek’ anlamını kazanmıştır. Sözcük Kazakça, Kırgızca, Nogayca en, Tatarca ve Başkurtça in biçimleriyle yaşar; Anadolu ağızlarında en, in ve eŋ söylenir. Genişlik ve üstünlük bildiren en'lerden ayrı bir sözcüktür.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ene:-
- 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: ene-
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: en
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ene-
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: en
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: en