en (III) — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 13 Ekim 2026, 15:07 (Türkiye saati)

Word
224
kaynak
35
tarihsel tanık
60.865
en eski kayıt
8. yy.

en (III)

Başına geldiği sıfatların üstün derecede olduğunu gösteren kelime

Üstünlük derecesi yapan en, Türkçenin en eski söz varlığına aittir ve aslında eŋ biçimindedir. Kül Tigin Yazıtı'nda eŋ ilki ‘en başta’ diye geçer; Uygurcada çoğunlukla aŋ yazılsa da Clauson'a göre asıl biçim hep eŋ'dir. Kutadgu Bilig'de eŋ üstün, eŋ altın gibi kullanımlar görülür. Osmanlı yazısında eŋ olarak sürer; Türkiye Türkçesinde ŋ'nin n'ye dönmesiyle en olmuştur, öteki Türk dillerinin çoğunda bugün de eŋ, iŋ, äŋ söylenir. Genişlik anlamındaki en ile yalnız sesçe birleşmiştir, kökenleri ayrıdır. Edatın daha eski kökeni bilinmez; Arat'ın notunda aslen kalın ünlülü olduğunun düşünüldüğü belirtilir.

  1. 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): eŋ
  2. 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: eŋ, aŋ
  3. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: eŋ
  4. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: en, eñ
  5. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: eŋ, em
  6. 14. yy. · Harezm Türkçesi: eŋ, em
  7. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: en
  8. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: en
  9. 20. yy. · Osmanlı Türkçesi: eŋ
  10. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: en

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).