sonuç
Yaşanan bir gelişmenin ardından ortaya çıkan ve onunla neden bağında bulunan durum; bazen hemen görülebilir, bazen zaman içinde belirginleşir, değerlendirilirken hangi etkenlerin ona yol açtığı araştırılır; netice.
Sonuç, soŋ ‘son’ ile uç sözlerinin kaynaşmasıyla oluşmuştur; Tietze sözü doğrudan soŋ + uç diye çözümler. XIII. yüzyıldan başlayarak (Şeyyad Hamza'nın Yusuf u Züleyhâ'sı) Anadolu metinlerinde soŋ ucı, soŋucı, ṣoŋuç biçimleriyle ‘sonunda, en sonunda, nihayet’ anlamlı bir zarf olarak sık geçer: Yunus Emre'nin _Sonucı bir nefesdür_ dizesi bunlardan biridir. Söz Anadolu ağızlarında soŋucunda ‘sonunda’ biçimiyle yaşamaya devam etmiştir. ‘Netice’ anlamlı ad kullanımı Derleme Sözlüğü'nün 1965 tarihli II. cildinin tanım dilinde görülür; bu anlamın eski zarf anlamından geliştiği düşünülebilir (YZ çıkarımı).
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: sonucu
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: soŋucı ~ soŋ ucı
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ṣoŋıcı
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: soŋucunda
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: sonuç