kenevir — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 13 Ekim 2026, 13:34 (Türkiye saati)

Word
202
kaynak
34
tarihsel tanık
54.991
en eski kayıt
8. yy.

kenevir

Uzun sapındaki dayanıklı lifler ip ve kaba dokuma üretiminde değerlendirilen, farklı yetiştirme biçimleriyle değişik kullanım alanları kazanan, bu lifli gövdesiyle tanınan otsu bitki; kendir (Cannabis sativa).

Kenevir, Stachowski'ye göre Yunancadan alınmış bir bitki adıdır: Rocchi'ye dayanarak sözü daha büyük olasılıkla Yeni Yunanca kannavoúri 'kenevir tohumu'ndan getirir; Symeonidis'in önerdiği *keneviz üzerinden çağdaş Yunanca kánnavis'e ve Eski Yunanca kánnabis'e giden yolu daha az olası bulur. Karaağaç ise sözü doğrudan Latince cannabis'e bağlar. Tarihsel Derlem'de söz ilk kez yaklaşık XIV.–XV. yüzyıla tarihlenen Müntahab-ı Şifâ'da kenevür biçimiyle görülür; XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde ve Meninski'nin 1687 tarihli sözlüğünde kenevir ~ kenewir, kısa kenew biçimleriyle yaşar.

  1. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: kenevür
  2. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: kenevir ~ kenev
  3. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: kenevir
  4. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: kenevir

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).