en (I)
Bir yüzeyde boy sayılan iki kenar arasındaki uzaklık; genişlik, arz (II), boy, uzunluk karşıtı
Genişlik anlamındaki en, Türkçenin eski ve yerli sözcüklerindendir. Kaşgarlı Mahmud XI. yüzyılda e:n sözünü bir şeyin yana doğru genişliği diye açıklar ve bez eninin sorulduğu bir örnek verir. Kaynaklar sözcüğü uzun ya da kapalı e'li Ana Türkçe *ēn biçimine bağlar; Türkmence īn ve Yakutça ien bu eski uzunluğu yansıtır. Eski Anadolu metinlerinde ėni biçimiyle uzunluğun karşıtı olarak kullanılır. Anadolu ağızlarındaki eŋ ile Tatarca ve Başkurtça iŋ biçimlerinin ise geniş anlamlı başka sözcüklerin etkisiyle doğduğu düşünülür. ÈSTJa ise sözün birçok dilde kumaş için kullanılmasına dayanarak somut ‘top kumaş, bez parçası’ anlamını asıl, ‘genişlik’i ondan gelişmiş sayar.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: e:n
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: en
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: en
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: en
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: än
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ėn
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: en
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: en
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: en