en (I) — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 14 Ekim 2026, 03:58 (Türkiye saati)

sözcük
288
kaynak
37
tarihsel tanık
83.095
en eski kayıt
8. yy.

en (I)

Bir yüzeyde boy sayılan iki kenar arasındaki uzaklık; genişlik, arz (II), boy, uzunluk karşıtı

Genişlik anlamındaki en, Türkçenin eski ve yerli sözcüklerindendir. Kaşgarlı Mahmud XI. yüzyılda e:n sözünü bir şeyin yana doğru genişliği diye açıklar ve bez eninin sorulduğu bir örnek verir. Kaynaklar sözcüğü uzun ya da kapalı e'li Ana Türkçe *ēn biçimine bağlar; Türkmence īn ve Yakutça ien bu eski uzunluğu yansıtır. Eski Anadolu metinlerinde ėni biçimiyle uzunluğun karşıtı olarak kullanılır. Anadolu ağızlarındaki eŋ ile Tatarca ve Başkurtça iŋ biçimlerinin ise geniş anlamlı başka sözcüklerin etkisiyle doğduğu düşünülür. ÈSTJa ise sözün birçok dilde kumaş için kullanılmasına dayanarak somut ‘top kumaş, bez parçası’ anlamını asıl, ‘genişlik’i ondan gelişmiş sayar.

  1. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: e:n
  2. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: en
  3. 14. yy. · Harezm Türkçesi: en
  4. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: en
  5. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: än
  6. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ėn
  7. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: en
  8. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: en
  9. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: en

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).