aynı — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 13 Ekim 2026, 16:29 (Türkiye saati)

sözcük
234
kaynak
35
tarihsel tanık
63.885
en eski kayıt
8. yy.

aynı

İlgili özellikleri bakımından birbirinden ayırt edilemeyecek kadar eş olan (kişi, şey); tıpkı.

Aynı, Arapça ʿayn sözcüğünün ‘bir şeyin kendisi, özü’ anlamıyla Farsça tamlamalarda kullanılmasından doğmuştur. Tietze'ye göre ʿayn'a Farsça tamlama eki -ı eklenmiş, zamanla ek sözcüğe kaynaşmış ve tamlama işlevini yitirmiştir; Karaağaç ise sondaki -ı'yı Türkçe bir ek sayar. Sözcük adlaştığında sondaki ses iyelik eki gibi algılanır ve ikinci bir ek alabilir: onunkinin aynı, aynısı. Tarihî metinlerde ʿayn-ı ‘tam, ta kendisi’ tamlaması XIII.–XIV. yüzyıldan beri görülür; kaynaşmış aynı ise XV. yüzyılda Saltuk-nâme'de, XVI. yüzyılda Revnak-ı Bustan'da ‘tıpkısı, eşi’ anlamıyla belirir.

  1. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ‘ayn-ı
  2. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ʿayn-ı
  3. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: ʿayn-ı
  4. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ʿayn-ı ~ aynı
  5. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: ʿayn-ı
  6. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ‘aynı
  7. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ayn-ı ~ aynı
  8. 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: ayn-ı ~ aynı
  9. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ‘aynı
  10. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: aynı ~ ayni ~ aynısı

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).