karanfil — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 13 Ekim 2026, 15:07 (Türkiye saati)

sözcük
224
kaynak
35
tarihsel tanık
60.865
en eski kayıt
8. yy.

karanfil

Karanfilgillerden, güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisi (Dianthus caryophyllus)

Karanfil, Arapça ve Farsçada ḳaranful biçimiyle bilinen baharat adına dayanır; söz Türkçede ilk kez Kutadgu Bilig'de (XI. yüzyıl) güzel koku benzetmesinde görülür. Eren sözün Türkçeye Farsçadan ya da Arapçadan geçtiğini söyler ve Meyer'in Rumcadan alıntı görüşünü reddeder; Tietze ve Stachowski ise Yunanca karyophyllon'u kaynak gösterir. Eski metinlerde ḳaranful ve karanfül biçimleri hekimlik reçetelerinde ve şiirde baharat olarak geçer; bahçede yetiştirilen çiçek anlamı Tarihsel Derlem'de XVI. yüzyılda açıkça görülür. Kaynaklar çiçeği kokusu bu baharatı andıran bitki diye tanımlar; adın baharattan çiçeğe aktarıldığı bu tanımlara dayanan bir Bitigçi açıklamasıdır.

  1. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ḳaranfil
  2. 14. yy. · Harezm Türkçesi: karanful
  3. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ḳaranful ~ karanfül
  4. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ḳaranful
  5. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: karanfil ~ karanfül
  6. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: karanfil
  7. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: karanfil

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).