ad (I)
Bir canlıyı, yerleşim birimini, eşyayı ya da kavramı benzerlerinden seçip gösteren, çağrılırken, yazılırken ve üzerine konuşulurken ona gönderme yapmayı sağlayan, konmuş ya da gelenekle yerleşmiş sözcük veya sözcük dizisi; isim, nam.
Ad, Türk dillerinin en eski sözcüklerinden biridir; kaynaklar onu uzun ünlülü Ortak Türkçe *āt biçimine bağlar. VIII. yüzyıl Göktürk yazıtlarında at hem ‘ad’ hem ‘unvan’ hem de ‘ün’ anlamındadır; Yenisey yazıtlarında çocukluk adı ile yetişkinlik adı ayrı anılır. Kaşgarlı Mahmud sözü ‘ad, isim’ ve ‘lakap, unvan’ diye açıklar. Anadolu metinlerinde ad biçimi XIII. yüzyıldan beri görülür; Kâmûs-ı Türkî asıl biçimin at olduğunu, Doğu Türkçesinde böyle sürdüğünü belirtir. Tietze'nin açıklamasına göre Türkmencedeki āt ~ ād- nöbetleşmesi ile Türkiye Türkçesindeki ad, eski ünlü uzunluğunun izini taşır.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): at
- 9. yy. · Eski Türkçe (Yenisey): at
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: at ~ ad
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: āt
- 13. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ad
- 13. yy. · Harezm Türkçesi: at ~ ad
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ad
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: ad ~ at
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ad
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ad
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ad
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ad
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ad
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ad