ad (I) — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 14 Ekim 2026, 20:10 (Türkiye saati)

sözcük
351
kaynak
38
tarihsel tanık
95.017
en eski kayıt
8. yy.

ad (I)

Bir canlıyı, yerleşim birimini, eşyayı ya da kavramı benzerlerinden seçip gösteren, çağrılırken, yazılırken ve üzerine konuşulurken ona gönderme yapmayı sağlayan, konmuş ya da gelenekle yerleşmiş sözcük veya sözcük dizisi; isim, nam.

Ad, Türk dillerinin en eski sözcüklerinden biridir; kaynaklar onu uzun ünlülü Ortak Türkçe *āt biçimine bağlar. VIII. yüzyıl Göktürk yazıtlarında at hem ‘ad’ hem ‘unvan’ hem de ‘ün’ anlamındadır; Yenisey yazıtlarında çocukluk adı ile yetişkinlik adı ayrı anılır. Kaşgarlı Mahmud sözü ‘ad, isim’ ve ‘lakap, unvan’ diye açıklar. Anadolu metinlerinde ad biçimi XIII. yüzyıldan beri görülür; Kâmûs-ı Türkî asıl biçimin at olduğunu, Doğu Türkçesinde böyle sürdüğünü belirtir. Tietze'nin açıklamasına göre Türkmencedeki āt ~ ād- nöbetleşmesi ile Türkiye Türkçesindeki ad, eski ünlü uzunluğunun izini taşır.

  1. 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): at
  2. 9. yy. · Eski Türkçe (Yenisey): at
  3. 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: at ~ ad
  4. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: āt
  5. 13. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ad
  6. 13. yy. · Harezm Türkçesi: at ~ ad
  7. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ad
  8. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: ad ~ at
  9. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ad
  10. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ad
  11. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ad
  12. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ad
  13. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ad
  14. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ad

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).