tilki — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 15 Ekim 2026, 19:46 (Türkiye saati)

sözcük
526
kaynak
39
tarihsel tanık
107.624
en eski kayıt
8. yy.

tilki

Köpekgillerden, uzunluğu 90, kuyruğu 30 santimetre kadar, ırklarına göre çeşitli renklerde olan, ağız ve burnu uzun ve sivri, kümes hayvanlarına zarar veren, kürkü beğenilen bir tür memeli (Vulpes)

Tilki, Eski Türkçeden beri tilkü biçimiyle tanıklanan ve bütün Türk dillerinde yaşayan ortak bir hayvan adıdır; Eren ve Stachowski kökenini bilinmez sayar. Sözü tük 'tüy' sözüne ya da *til- 'yutmak' fiiline bağlayan açıklamaları Eren reddeder; Gülensoy ise *tül- 'tüy dökmek' fiilini önerir. Eski Anadolu metinlerinde söz dilkü diye yazılır; tilki biçimi Osmanlı döneminde yerleşir. Kaşgarlı Mahmud'dan beri kurnazlık ve yaltaklanma çağrışımı taşır.

  1. 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: tilkü
  2. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: tilkü ~ tilki
  3. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: dilkü
  4. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: dilkü
  5. 14. yy. · Harezm Türkçesi: tilkü
  6. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: tülkü
  7. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: dilkü
  8. 16. yy. · Çağatay Türkçesi: tülkü
  9. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: dilkü (dilkülen-)
  10. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: tilki ~ tilkü ~ dilki
  11. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: tilki
  12. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: tilki

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).