ardıç
Yıl boyunca yeşil kalan, iğne veya pul biçimli yaprakları ve küçük kozalaklarıyla tanınan ağaç ya da çalı. Türlerine göre dağlık ve kurak alanlarda yetişir; odunu ve hoş kokulu kozalakları farklı alanlarda değerlendirilir.
Ardıç, Eski Türkçede artuç biçimiyle tanıklanan Türkçe bir ağaç adıdır: söz Uygurca metinlerde, XI. yüzyılda Kaşgarlı Mahmud'un sözlüğünde ve XIV. yüzyılda Harezm Türkçesinde artuç, Anadolu'da arduc ve ardıç biçimindedir. Sözün iç yapısı tartışmalıdır: Räsänen ve Stachowski onu 'temiz' ~ 'temizlemek' anlamındaki arı ~ arıt- köküne, Eren'in aktardığı Doerfer görüşü ile Gülensoy ise art- köküne bağlar. Bugün pek çok Türk dilinde ardıç yerine Moğolcadan alındığı yaygın biçimde kabul edilen arça adı kullanılır; Eren ve Gülensoy Doerfer'e dayanarak Farsça ardic'in Türkçeden alındığını bildirir.
- 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: artuç
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: artuç
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: artuç
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: arduc
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: arduc
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ardıc
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ardıç ~ ardıc ~ arduc
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ardıç
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ardıç