inek — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 13 Ekim 2026, 16:29 (Türkiye saati)

sözcük
234
kaynak
35
tarihsel tanık
63.885
en eski kayıt
8. yy.

inek

Dişi sığır; sarıkız

İnek, Eski Türkçe ingek ~ iŋek 'inek' sözünden gelir; bugünkü biçim ng'nin n'ye inmesiyle oluşmuştur. Kaynaklar sözün Türkçe olduğunda birleşir, ama kökü bilinmez: Clauson sözü soru işaretiyle tanıklanmamış bir *in kökünden türetir ve 'dişi deve' anlamlı ingen ile çok eski bir ortak kökten gelebileceğini düşünür; Stachowski *in-gek çözümlemesini soru işaretiyle verir. Moğolca üniyen 'inek' ile ilişkisi tartışmalıdır. Tarihsel Derlem'deki en eski tanık VIII. yüzyıl Tonyukuk Yazıtı'ndadır, Clauson ve Tarihsel Derlem bu yeri ingek diye okur, ama eski yayımcıların okuyuşları farklıdır.

  1. 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): ingek
  2. 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: iŋek ~ ingek
  3. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ingek
  4. 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: inek
  5. 14. yy. · Harezm Türkçesi: inek
  6. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: inek
  7. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: inek
  8. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: inek
  9. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: inek
  10. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: inek

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).