kadın
Erişkin dişi insan; hatun, hatun kişi, bayan, karı, nisa, zen
Kadın, Eski Türkçede kağanın eşine verilen xatun unvanının Oğuz söyleyişidir. Clauson ve Räsänen'e göre unvan, Soğdcada 'hükümdarın eşi' anlamına gelen xwatēn sözünden alınmıştır; Stachowski bu açıklamanın sık tekrarlandığını ama sık da eleştirildiğini hatırlatır ve sözcüğün kağatun 'kağanın eşi' unvanının kısalması olabileceği önerisini anar. Gülensoy ise sözü Türkçe kökenli sayıp varsayımsal *ķāδın biçimine bağlar. Göktürk yazıtlarında 'kraliçe' anlamındaki sözcük zamanla 'hanım, evli kadın' anlamına genişlemiş, Anadolu'da kadın biçimini almıştır. Eski Türkçedeki kadın ise 'kayın, dünür' anlamlı ayrı bir sözcüktür.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): ḳatun
- 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ḳatun
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ka:tu:n
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: katun ~ ḫatun
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ḫatun ~ ḫatun kişi
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: kadın
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ḳadın
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: Kadın
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: kadın
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: kadın