kadın — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 13 Ekim 2026, 14:32 (Türkiye saati)

sözcük
212
kaynak
35
tarihsel tanık
55.755
en eski kayıt
8. yy.

kadın

Erişkin dişi insan; hatun, hatun kişi, bayan, karı, nisa, zen

Kadın, Eski Türkçede kağanın eşine verilen xatun unvanının Oğuz söyleyişidir. Clauson ve Räsänen'e göre unvan, Soğdcada 'hükümdarın eşi' anlamına gelen xwatēn sözünden alınmıştır; Stachowski bu açıklamanın sık tekrarlandığını ama sık da eleştirildiğini hatırlatır ve sözcüğün kağatun 'kağanın eşi' unvanının kısalması olabileceği önerisini anar. Gülensoy ise sözü Türkçe kökenli sayıp varsayımsal *ķāδın biçimine bağlar. Göktürk yazıtlarında 'kraliçe' anlamındaki sözcük zamanla 'hanım, evli kadın' anlamına genişlemiş, Anadolu'da kadın biçimini almıştır. Eski Türkçedeki kadın ise 'kayın, dünür' anlamlı ayrı bir sözcüktür.

  1. 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): ḳatun
  2. 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ḳatun
  3. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ka:tu:n
  4. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: katun ~ ḫatun
  5. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ḫatun ~ ḫatun kişi
  6. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: kadın
  7. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ḳadın
  8. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: Kadın
  9. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: kadın
  10. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: kadın

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).