öğrenci — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 14 Ekim 2026, 22:40 (Türkiye saati)

sözcük
360
kaynak
38
tarihsel tanık
95.425
en eski kayıt
8. yy.

öğrenci

Öğrenim görmek amacıyla ders alan kimse; okul çocuğu, mektep çocuğu, mektepli, şakirt, talebe, tilmiz

Öğrenci, öğren- fiilinden -ci ekiyle kurulmuş bir türevdir. İncelenen etimoloji kaynaklarında ayrı maddesi yoktur; Gülensoy öğrenci'yi öğren- fiilinin Türkiye Türkçesindeki türevleri arasında sayar. Taban fiil Uygurcadan beri ögren- biçimiyle tanıklanır. Gülensoy, M. Erdal ve T. Tekin'in görüşünü izleyerek fiili Eski Türkçe ögür ‘sürü’ adına dayandırır; buna göre öğrenmek başlangıçta ‘alışmak, ehlileşmek’ demekti ve ög ‘akıl’ sözünden türememiştir. Şemseddin Sâmî ise Kâmûs-ı Türkî'de fiili ‘göğüs’ anlamlı ög'den getirir ve ortak taban öğermek'in hiç işitilmediğini not eder.

  1. 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ögren-
  2. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ögren-
  3. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: övren- ~ üren-
  4. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: öğrenmek
  5. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: öğrenci

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).