öğrenci
Öğrenim görmek amacıyla ders alan kimse; okul çocuğu, mektep çocuğu, mektepli, şakirt, talebe, tilmiz
Öğrenci, öğren- fiilinden -ci ekiyle kurulmuş bir türevdir. İncelenen etimoloji kaynaklarında ayrı maddesi yoktur; Gülensoy öğrenci'yi öğren- fiilinin Türkiye Türkçesindeki türevleri arasında sayar. Taban fiil Uygurcadan beri ögren- biçimiyle tanıklanır. Gülensoy, M. Erdal ve T. Tekin'in görüşünü izleyerek fiili Eski Türkçe ögür ‘sürü’ adına dayandırır; buna göre öğrenmek başlangıçta ‘alışmak, ehlileşmek’ demekti ve ög ‘akıl’ sözünden türememiştir. Şemseddin Sâmî ise Kâmûs-ı Türkî'de fiili ‘göğüs’ anlamlı ög'den getirir ve ortak taban öğermek'in hiç işitilmediğini not eder.
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ögren-
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ögren-
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: övren- ~ üren-
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: öğrenmek
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: öğrenci