yaşam
Canlı bir varlığın doğduğu andan ölünceye kadar sürdürdüğü var oluş. Bu süreç yalnız yılların geçmesini değil, büyümeyi, çevreyle ilişki kurmayı ve karşılaşılan koşullara uyum sağlayarak gündelik deneyimler edinmeyi de kapsar; dirim, ömür, hayat (I).
Yaşam, yaşa- ‘ömür sürmek’ fiiline -m ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir addır; Gülensoy sözü yeni türetme olarak işaretler, yāş+a-m diye çözümler ve bu biçimin öteki Türk dillerinde bulunmadığını belirtir. Taban fiilin kökeni de açıktır: Tietze yaşa-'yı yaş adından -a ekiyle türetir, bu açıklamada Clauson'a dayanır ve fiili 1451 tarihli Ferec ba'de'ş-Şidde'den tanıklar. Yaşam biçimine tarihî metinlerde ve Kâmûs-ı Türkî'de rastlanmaz; incelenen kaynaklardaki tarihli ilk kullanımı Derleme Sözlüğü'nün 1975'te çıkan cildindedir. Bu, sözün yakın dönemde, hayat karşılığı olarak yerleştiğini düşündürür (Bitigçi açıklaması).
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yaşam