çocuk
Doğumdan yetişkinliğe kadar süren gelişim döneminde bulunan insan; hukukta kural olarak on sekiz yaşını doldurmamış kişi.
Çocuk, Eski Türkçe çoçuk sözünün devamıdır. Kaşgarlı Mahmud XI. yüzyılda sözü ‘domuz yavrusu, her şeyin küçüğü’ diye açıklar; Çağatayca çoçuk ve Kıpçakça çoçka da ‘domuz yavrusu’ anlamındadır. Clauson'a göre çoçuk biçimi yalnız Osmanlıcada ‘çocuk’ anlamıyla yaşamıştır; ‘yavru’ anlamının ‘küçük yaştaki oğlan ya da kız’a aktarılmasını Eren bala gibi örneklerle doğal sayar. Kıpçak ve Sibirya dillerindeki çoçka, şoşka gibi akrabaları ‘domuz’ anlamındadır. Stachowski sözü ‘genç; soydan gelen’ anlamlı *čoč ~ *čoš köküne, Gülensoy ise yansıma sayılan *çōç köküne bağlar.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: çoçuk
- 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: çoçka
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: çoçuk ~ çoçga
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: çocuk
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: çocuk
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: çocuk
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: çocuk