biber — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 13 Ekim 2026, 10:48 (Türkiye saati)

sözcük
191
kaynak
30
tarihsel tanık
45.100
en eski kayıt
8. yy.

biber

Patlıcangillerden, ana vatanı Meksika, Orta ve Güney Amerika olan, bir yıllık, otsu bir bitki (Capsicum annuum)

Biber, Rumca pipéri ~ pepéri 'karabiber' sözünden alınmıştır; Tietze, Eren, Stachowski ve Karaağaç bu kökende birleşir. Yunanca söz de Eski Hintçe pippalī 'uzun biber' adına bağlanır; Eren Hintçe biçimi Dravid dillerinden geçmiş sayan Aalto'nun görüşünü de aktarır. Türkçede söz önce büber biçimiyle görünür: Tarihsel Derlem'de XIV.–XV. yüzyıl hekimlik kitabı Müntahab-ı Şifâ'da baharat ve ilaç adıdır; Tietze ünlünün yuvarlaklaşmasını b'lerin etkisine bağlar. Tanıkların sırasına göre (YZ çıkarımı) söz önce karabiberi anlatmış, XVII. yüzyılda kırmızı Freng biberini, daha sonra yeşil biber gibi sebze türlerini de karşılamıştır.

  1. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: büber
  2. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: biber
  3. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: biber ~ büber
  4. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: büber ~ biber
  5. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: biber

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).