armut — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 14 Ekim 2026, 14:02 (Türkiye saati)

sözcük
343
kaynak
37
tarihsel tanık
93.960
en eski kayıt
8. yy.

armut

Gülgillerden, çiçekleri beyaz, Türkiye'nin her yerinde yetişen bir ağaç (Pyrus communis)

Armut, Farsçada armūd, amrūd ve emrūd biçimleriyle bilinen meyve adının Türkçedeki karşılığıdır; Stachowski, Tietze ve Räsänen sözü Farsçaya bağlar, Eren de bu açıklamayı yaygın kabul olarak aktarır. Gülensoy ise sözü al ve murt öğeleriyle açıklayarak Türkçe sayar. Söz XI. yüzyılda Kaşgarlı Mahmud'un sözlüğünde madde başıdır; Tarihsel Derlem'de XIV. yüzyılda Codex Cumanicus'ta ve Anadolu metinlerinde görülür. Osmanlı yazı dilinde Farsça emrūd biçimi de uzun süre yaşamış, Meninski 1687'de armud'u halk ağzındaki biçim olarak göstermiştir.

  1. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: armut
  2. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: armut ~ ārmūd
  3. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: armud ~ armut
  4. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: armūd ~ armûd
  5. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: emrūd
  6. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: emrūd ~ armud
  7. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: armud
  8. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: armut

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).