arpa — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 17 Ekim 2026, 14:10 (Türkiye saati)

sözcük
1115
kaynak
40
tarihsel tanık
131.925
en eski kayıt
8. yy.

arpa

Buğdaygillerden bir bitki (Hordeum vulgare)

Arpa, Türk dillerinin hemen hepsinde küçük ses farklarıyla yaşayan Ortak Türkçe *arpa sözcüğünün devamıdır. Uygur metinlerinde ve XI. yüzyılda Kutadgu Bilig ile Divanü Lugati't-Türk'te tahıl adı olarak geçer; Kaşgarlı Mahmud'un aktardığı 'arpasız at yokuşu aşamaz' atasözü bu tahılın atlara yem olarak eskiden beri önemini gösterir. Daha eski kökeni tartışmalıdır: Hint-Avrupa ya da İran alıntısı, Moğolca ile ortak söz ve Altay kuramı çerçevesinde ortak kök önerileri vardır. Eren'e göre Moğolcaya, Macarcaya ve Balkan dillerine Türkçeden geçmiştir.

  1. 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: arpa
  2. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: arpa
  3. 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: arpa
  4. 14. yy. · Harezm Türkçesi: arpa
  5. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: arpa
  6. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: arpa
  7. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: arpa
  8. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: arpa
  9. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: arpa

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).