gelin
Evlenmek için hazırlanmış, süslenmiş kız veya yeni evlenmiş kadın; elkızı
Gelin, Eski Türkçeden beri kelin biçimiyle tanıklanan Türkçe bir akrabalık adıdır. Clauson ve Stachowski sözü kel- 'gelmek' fiilinden türemiş sayar; Clauson 'aileye gelen', Stachowski 'gelen' diye açıklar; Eren de bu açıklamanın yaygın olduğunu ve Németh gibi araştırmacılarca benimsendiğini aktarır. Starostin–Dybo–Mudrak ise fiille bağı halk etimolojisi sayar ve sözü Altay kuramı çerçevesinde Tunguzca *keli ile karşılaştırır. Söz Oğuz dillerinde ve Kumukça, Karaçay-Balkarca gibi bazı dillerde g'li gelin biçimini almıştır. Tarihsel Derlem'de kelin Uygurca Sekiz Yükmek'ten, gelin XIII.–XIV. yüzyıl Anadolu metinlerinden başlayarak görülür.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): keliŋüm ~ keliŋün
- 10. yy. · Eski Uygur Türkçesi: kelin
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: kelin
- 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: kelin
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: gelin
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: kelin
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: kelin
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: gelin
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: gelin
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: gelin