tere
Sofrada taze yenerek yemeklere hafif yakıcı, biberimsi tat katan, genç sürgünleri demet hâlinde toplanıp pişirilmeden tüketildiğinde kendine özgü keskinliğini koruyan turpgillerden ince saplı, çabuk gelişen ot.
Tere, Farsçada genel olarak bahçe otlarını, özellikle pancar, ıspanak, tere, pırasa ve maydanoz gibi yeşillikleri anlatan tara sözünden alınmıştır; Tietze, Eren ve Stachowski bu açıklamada birleşir. Tarihsel Derlem'de söz ilk kez 14.–15. yüzyıla tarihlenen Müntahab-ı Şifâ'da tere tohumu, su teresi ve acı tere gibi kullanımlarla hekimlik bağlamında görünür. Eskiden daha geniş bir anlamı da vardı: Dilçin'in Yeni Tarama Sözlüğü 'sebze' anlamını kaydeder, Meninski 1687'de sözü 'yenecek otlar' başlığı altında sebze ve ot ile birlikte verir.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: tere
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: tere
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: tere
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: tere