ayı
Memelilerin etobur takımından, beş parmaklı, tabanlarına basarak yürüyen, yurdumuzda boz türü bulunan, iri gövdeli hayvan; kocaoğlan (Ursus arctos)
Ayı, Eski Türkçe adığ 'ayı' sözünün Oğuz ve Kıpçak ağızlarındaki ayığ ~ ayu biçimlerinden gelişmiş Türkçe bir hayvan adıdır. Kaşgarlı Mahmud XI. yüzyılda adığ'ı kaydeder ve ayığ'ın Oğuz, Kıpçak ve Yağma ağız biçimi olduğunu belirtir. Daha eski kökeni tartışmalıdır: Stachowski sözü 'yaşlı' anlamlı bir yasak (tabu) adı sayıp *aδ- 'yaşlanmak' fiiline bağlar, ÈSTJa da benzer bir açıklamayı olasılık olarak sunar; Eren ise kökenini bilmediğini söyler. Tietze'ye göre XVI. yüzyıl başında ayu diye yazılan söz ayı diye söyleniyordu.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): adığ
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: aḍıġ ~ ayığ
- 13. yy. · Harezm Türkçesi: aduğ
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: ayu
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ayu
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: ayığ
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ayu ~ ayı
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: āju
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ayı ~ ayu
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ayı