yenge — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 14 Ekim 2026, 14:02 (Türkiye saati)

sözcük
343
kaynak
37
tarihsel tanık
93.960
en eski kayıt
8. yy.

yenge

Bir kimsenin kardeşinin, dayısının veya amcasının karısı; bula

Yenge, Türk dillerinin hemen hepsinde yaşayan eski bir akrabalık adıdır: Clauson sözü VIII. yüzyıl ve sonrasına tarihlediği Uygurca Budist metinlerde 'ağabeyin karısı' anlamıyla tanıklar, Kaşgarlı Mahmud da yeŋge'yi 'büyük kardeşin karısı' diye verir. ÈSTJa'ya göre temel anlam 'ağabeyin ya da babanın küçük erkek kardeşinin karısı'dır; 'gelini güveye götüren kadın' anlamı büyük olasılıkla düğün geleneklerinden doğmuştur. Stachowski Ortak Türkçe *jeŋke'yi kurar; Eren ise daha eski kökene doyurucu bir açıklama bulunmadığını belirtir. Gülensoy ve Kâmûs-ı Türkî sözü yan sözüne bağlar.

  1. 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: yeŋge
  2. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: yeŋge
  3. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: yeŋe
  4. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yenge ~ yinge
  5. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: yeŋge
  6. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: yenge ~ enge
  7. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: yenge
  8. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yenge ~ yinge ~ inge

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).