orta
Bir şeyin kenarlarından merkeze doğru yaklaşık olarak aynı uzaklıkta olan yer
Orta, Eski Türkçeden beri kesintisiz kullanılan yerli bir addır. Göktürk yazıtlarında ve Irk Bitig'de ortu biçimiyle geçer; _kün ortu_ ‘gün ortası’ hem öğleni hem güneyi, _tün ortu_ ‘gece ortası’ ise kuzeyi anlatır. Kaşgarlı ortu'yu Çiğil ağzına özgü sayar, otra'yı ise ortu'nun sesleri yer değiştirmiş biçimi olarak verir. Son ünlüsü a'ya dönmüş orta biçimi Karahanlı dönemi Kur'an çevirisinde görülmeye başlar; Harezm, Kıpçak ve Anadolu metinlerinde yerleşir. Stachowski sözcüğü ‘koymak, yerleştirmek’ anlamlı *or- köküne bağlar; bu daha derin çözümleme kesinleşmiş değildir.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): ortu
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ortu, ortun
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ortu ~ otra ~ orta
- 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: o:rta
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: orta
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: orta
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: orta
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: orta
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: orta
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: orta
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: orta