menekşe — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 15 Ekim 2026, 14:52 (Türkiye saati)

sözcük
446
kaynak
39
tarihsel tanık
102.371
en eski kayıt
8. yy.

menekşe

Menekşegillerden, bir veya çok yıllık otsu bir bitki (Viola tricolor)

Menekşe, Farsçada bu çiçeğin adı olan banafša (benefşe) sözüne dayanır; Stachowski, Räsänen, Karaağaç ve Kâmûs-ı Türkî bu kökeni verir. Eski metinlerde söz uzun süre benefşe biçimiyle yaşar: Tarihsel Derlem'de XIV. yüzyıldan başlayarak Anadolu, Kıpçak ve Çağatay metinlerinde bu yazım görülür; Stachowski eski bir ara biçim olarak menefşe'yi de kaydeder. menekşe biçimi Derlem tanıklarında yalnız XVII. yüzyılda, Evliyâ Çelebi'nin bir kale adı için andığı halk söyleyişinde çıkar; çiçek adı olarak Lehce-i Osmanî ve Kâmûs-ı Türkî gibi XIX. yüzyıl sözlüklerinde kayıtlıdır.

  1. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: benefşe
  2. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: benefşe
  3. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: benefşe
  4. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: benefşe
  5. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: benefşe ~ menekşe
  6. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: menekşe
  7. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: menekşe

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).